زبان انگلیسی مثل دیگر زبانها لهجه های مختلفی دارد. در کشورهای مختلف این زبان با لهجه های مختلفی صحبت می شود.
انواع لهجه های زبان انگلیسی
انگلیسی با چند لهجه مختلف صحبت می شود. هر کدام از این لهجه ها تفاوت هایی با دیگری دارند.
لهجه آمریکایی (General American)
این لهجه یکی از اصلی ترین لهجه هاست.
پرتأثیرترین لهجه در رسانهها، فیلمها و اینترنت
انگلیسی آمریکایی، به ویژه گونه معروف به «جنرال آمریکن»، پرتأثیرترین لهجه در رسانهها، فیلمها و اینترنت است. این لهجه با تلفظ واضح صدای «ر» در انتهای کلمات مانند car و mother شناخته میشود که به آن «لهجهی ر-گونه» میگویند. مصوتها در این لهجه نسبت به بریتانیایی کشیدهتر و بازتر تلفظ میشوند، مثلاً کلمه hot به صورت «هات» ادا میشود. همچنین، تفاوت میان صداهای مصوت کوتاه و بلند در این لهجه کمتر از بریتانیایی است و همین موضوع درک آن را برای بسیاری از زبانآموزان آسانتر میکند.
لهجه انگلیسی آمریکن از نظر واژگان
از نظر واژگان، آمریکاییها از کلماتی مانند apartment, elevator, sidewalk و truck استفاده میکنند که با معادل بریتانیایی آن (flat, lift, pavement, lorry) تفاوت کامل دارد. این تفاوتها ریشه در تاریخ مهاجرت و استقلال زبانی آمریکا از بریتانیا در قرن هجدهم دارد. همچنین، رسمالخط آمریکایی سادهتر است، مثلاً color به جای colour و center به جای centre نوشته میشود. این سادهسازیها توسط فرهنگنویسانی مانند نوآ وبستر ترویج شد و امروزه به عنوان استاندارد رسمی در آمریکای شمالی پذیرفته شده است.
لحن و آهنگ لهجه انگلیسی آمریکایی
انگلیسی آمریکایی از لحن و آهنگ خاصی برخوردار است که به آن «نغمهی سطحی» یا flat intonation میگویند؛ یعنی زیر و بم صدا در جمله تغییرات کمتری دارد. این ویژگی باعث میشود که سخن گفتن به این لهجه، حتی برای غیربومیها، طبیعیتر و یکنواختتر به نظر برسد. به همین دلیل، بسیاری از زبانآموزان بینالمللی این لهجه را برای مکالمات روزمره و کاری انتخاب میکنند. همچنین، نفوذ گستردهٔ هالیوود و موسیقی پاپ باعث شده که این لهجه در سراسر جهان قابلشناسایی باشد.
لهجه بریتانیایی (Received Pronunciation - RP)
در بین لهجه های زبان انگلیسی لهجه بریتانیایی هم بسیار مهم است.
لهجه و آهنگ صحبت
انگلیسی بریتانیایی استاندارد که با نام «آرپی» یا «انگلیسی ملکه» شناخته میشود، معیار تاریخی و رسمی زبان انگلیسی در بریتانیا و بسیاری از کشورهای مشترکالمنافع است. در این لهجه، صدای «ر» در انتهای کلمات تلفظ نمیشود و به جای آن، مصوت قبلی کشیده یا به صداهای خاصی تبدیل میشود، مثل car که «کا» ادا میگردد. تفاوت میان مصوتهای کوتاه و بلند در این لهجه بسیار حیاتی است، مثلاً sheep و ship از نظر تلفظ کاملاً متمایز هستند و این تمایز در درک معنا نقش اساسی دارد.
تلفظ
از نظر واژگانی، بریتانیاییها از کلماتی همچون lift, flat, rubbish و queue استفاده میکنند که برای آمریکاییها ممکن است کمیسخت باشد. رسمالخط این لهجه وفادار به ریشههای لاتین و فرانسوی کلمات است، بنابراین colour, favour, theatre و centre را با املای اصلی خود حفظ کرده است. همچنین، در این لهجه تفاوت معنایی میان کلمات در سطح بالاتری مورد توجه قرار میگیرد و استفاده از اصطلاحات رسمی و محافظهکارانه در محیطهای تحصیلی و اداری رایجتر است.
لحن و هجاها
آهنگ و لحن در انگلیسی بریتانیایی دارای فراز و فرود بیشتری نسبت به آمریکایی است و به آن tonic stress گفته میشود که تأکید روی هجاهای خاصی از کلمات را تغییر میدهد. برای مثال، کلمه advertisement در بریتانیا روی هجای دوم تأکید دارد، در حالی که در آمریکا روی هجای سوم. این تفاوتهای لحنی، تشخیص این لهجه را برای شنوندگان غیربومی آسان میکند. با وجود اینکه RP تنها توسط حدود ۳٪ از جمعیت بریتانیا استفاده میشود، همچنان به عنوان معیار آموزشی و رسمی در بسیاری از دانشگاهها و آزمونهای بینالمللی مانند آیلتس مورد قبول است.
لهجه استرالیایی (General Australian)
یک لهجه جالب و ترکیبی است.
لهجه جذاب و شیرین
انگلیسی استرالیایی که از ترکیب لهجههای بریتانیایی، ایرلندی و تأثیرات بومیان استرالیا شکل گرفته، لهجهای منحصربهفرد و بسیار جذاب دارد. مهمترین ویژگی آن، تلفظ کشیده و «لبگرد» مصوتهایی مانند *a* و *i* است؛ مثلاً کلمه day به صورت «دای» و go به صورت «گاؤ» شنیده میشود. این لهجه همچنین صدای «ر» را در انتهای کلمات حذف میکند (همانند بریتانیایی)، اما مصوتها را به گونهای دیگر ادا میکند که هویت مستقلی به آن بخشیده است. به دلیل همین ویژگیها، استرالیایی را «خوشآهنگترین» لهجهٔ انگلیسی میدانند.
واژگان در لهجه استرالیایی
در حوزهٔ واژگان، استرالیاییها بسیار خلاقانه عمل کرده و کلمات کوتاهشده با پسوند *-ie* یا *-o* ساختهاند؛ برای نمونه breakfast به brekkie، afternoon به arvo و barbecue به barbie تبدیل میشود. این نوع ساختار، نشاندهندهٔ روحیهٔ غیررسمی و صمیمی فرهنگ استرالیایی است. همچنین، کلمات بومی مانند kangaroo و koala به تمام دنیا معرفی شدهاند و واژگان منحصربهفردی مثل bogan (آدم بیفرهنگ)، fair dinkum (واقعی) و servo (پمپ بنزین) تنها در این کشور کاربرد دارند.
لحن و ویژگی های صحبت کردن
لحن استرالیایی به صورت کلی دارای شیب ملایم رو به پایین در انتهای جملات است و حتی جملات پرسشی نیز با لحن ثابت یا کمی صعودی اما نه به شدت بریتانیایی ادا میشوند. این ویژگی باعث میشود که گفتار استرالیاییها بسیار آرام و دوستانه به نظر برسد. با وجود اینکه این لهجه برای زبانآموزان مبتدی چالشبرانگیز است، اما پس از مدتی تمرین، بسیار شیرین و قابلدرک میشود. استرالیاییها به لهجهٔ خود افتخار میکنند و در رسانههای داخلی، به ندرت از لهجهٔ دیگر استفاده میشود.
مهم ترین تفاوت لهجه های زبان انگلیسی چیست
هر سه لهجه از نظر گرامر پایه کاملاً یکسان هستند و تفاوتها عمدتاً در تلفظ، واژگان و تا حد کمی در ساختارهای غیررسمی نمود پیدا میکند. برای یک زبانآموز بینالمللی، مهمترین عامل در انتخاب لهجه، هدف نهایی از یادگیری است؛ اگر قصد تحصیل یا کار در آمریکا را دارید، تمرکز بر آمریکایی منطقیتر است و اگر به بریتانیا یا استرالیا مهاجرت میکنید، همان لهجهٔ محلی اولویت دارد.
زبان آموزان کدام لهجه های زبان انگلیسی را بیشتر یاد می گیرند؟
بیش از ۷۰٪ منابع آموزشی، فیلمها، و دورههای آنلاین به زبان آمریکایی تولید میشوند.همین امر آن را به گزینهٔ اول بسیاری از زبانآموزان تبدیل کرده است.
کدام لهجه برای آزمون های زبان مهم تر است؟
در آزمونهایی مانند آیلتس و تافل، هیچ لهجهای بر دیگری برتری ندارد و ممتحنان آموزش دیدهاند تا انواع مختلف را درک کنند. اما نکتهٔ حیاتی این است که شما باید در استفاده از یک لهجهٔ خاص در نوشتار و تلفظ خود ثبات داشته باشید؛ مخلوط کردن املای آمریکایی و بریتانیایی در یک متن، اشتباه محسوب میشود. در نهایت، بهتر است ابتدا بر روی یکی از این سه لهجه مسلط شوید و سپس با تماشای فیلم، گوش دادن به پادکست و مکالمه با گویشوران بومی، توانایی درک سایر لهجهها را نیز به تدریج تقویت کنید. این کار نه تنها سطح زبانی شما را بالا میبرد، بلکه درک فرهنگی شما را نیز عمیقتر میسازد.
افزودن دیدگاه